Uwertura francuska

Jest to jedna z form muzycznych, która rozwinęła się w wieku siedemnastym, charakterystyczna przede wszystkim dla Francji i okresu baroku w muzyce. Z czasem rozpowszechniła się na terenie całej europy i praktykowana była przez kompozytorów do połowy wieku osiemnastego. Zbudowana jest przede wszystkim z dwóch zasadniczych części. Pierwsza z nich posiada marszowy i raczej uroczysty charakter jest bardzo rytmicznie punktowaną i oprócz tego posiada akordową fakturę. Druga z tychże części najczęściej grama jest w formie szybszej z zwiększonym tempem i będzie przypominała fugę. W utworach tego gatunku bardzo często po części fugowanej następować będzie coda, która nawiązuje poprzez swój charakter do pierwszego odcinka utworu. Za pierwszego kompozytora, który stosowały oba typy uwertur uznany jest obecnie Lully, który w latach pięćdziesiątych wieku siedemnastego rozpoczął w takowy właśnie sposób jedno z przedstawień baletowych. Forma ta uprawiana była następnie przez wielu kompozytorów, między innymi przez takie wielkie nazwiska jak Bach, Hendel i wielu, wielu innych tym właśnie podobnych.