Teoria

Większość teoretycznych założeń dotyczących muzyki barokowej stworzona została przez grupę, która zwana były Cameratą Florencką. W skład jej wchodzili między innymi poeci, uczeni, a przede wszystkim muzycy. Opiekun tejże grupy udzielał komnat w swoim pałacu na spotkania osób wchodzących w jej skład. Należeli do niej między innymi Caccini, czy też Peri i wiele, wiele innych osobistości tamtych czasów. Charakterystyczną cechą tego rodzaju muzyki będzie przede wszystkim bardzo mocno wyczuwalny kontrast pomiędzy rejestrem niskim i wysokim, a oprócz tego bardzo silnie zarysowane podstawy harmoniczne, które realizowane najczęściej są poprzez instrumenty, które dawały możliwość gry akordów, takie jak organy, klawesyn, lutnia i wiele, wiele innych tym właśnie podobnych. Do niezwykle ważnych elementów zaliczyć będziemy mogli także kompozycję oraz samą formę danego utworu. Muzyka będzie miała za zadanie przede wszystkim uczyć i cel ten realizowany jest poprzez stosowanie wszelkiego rodzaju figur retorycznych, a oprócz tego także formalnych konstrukcji, które będą podobnymi do używanych w nauce słownej retoryki. Do innych charakterystycznych cech muzyki baroku zaliczymy z pewnością uproszczenie jej do modelów harmonicznych, który był podstawą wielu powstających w tym okresie gatunków muzycznych, gdzie opera znajduje się z pewnością na czele. Barok to także okres kiedy rozkwitała muzyka polifoniczna i jej skomplikowane formy, przede wszystkim w postaci fugi, czyli z łacińskiego tak zwanej ucieczki.